Inga Iwasiów: Bambino

Dlaczego obraz Polski Ludowej, jaki wyłania się z "Bambino", jest tak oryginalny? Bohaterowie świetnej książki Ingi Iwasiów w latach 50. czy 60. nie wiedzą tego, co wiemy dziś, 20 lat po upadku systemu, i to jest znakomite, nie mówiąc o tym, że jest uczciwe.
Bohaterami tej powieści są "ludzie wymyśleni przez przypadek". To dziewczyna zza Buga Maria, Janek - chłopak z Poznańskiego, Anna z Podkarpacia i Niemka, rodowita szczecinianka Ula (dawniej Ulrike). Postacie drugoplanowe to także - jak mówi o nich pewien ubek - "elementy z różnych stron Polski". Wszyscy mieszkają w podarowanym Polsce przez Stalina i Churchilla Szczecinie.... więcej »

Powstała z pewnością książka, o której warto dyskutować. Moim zdaniem jej ponura perspektywa tylko w części wyjaśnia burzliwą historię Szczecina, historię kształtowaną przecież przez wartości wyniesione z domu, ze sfery prywatnej, którą często Autorka lekceważąco określa mianem tradycji.... więcej »

Choć książka Iwasiów to również okazja, by przypomnieć sobie, przeczytać od nowa literaturę, która wcześniej próbowała dotknąć - częściej gorzej niż lepiej, i na ogół słabiej niż mocniej - tych spraw; przypomnieć i porozmawiać o nich. Bo jest o czym. A "Bambino" to świetne, bo pozbawione łatwych odpowiedzi, zaproszenie do takiej rozmowy.... więcej »

To książka ważna dla szczecinian, lustro, w którym wszyscy możemy się przejrzeć.... więcej »

Bambino" jest opowieścią o ludziach i miejscu. Właściwie - miejscach. Jednym z nich jest bar mleczny "Bambino", w którym spotyka się czwórka głównych bohaterów powieści. Drugim - cały Szczecin i okolice, miasto mocno przeorane przez historię, do którego ściągali po wojnie ludzie z rozmaitych miejsc Polski. Losy czwórki bohaterów możemy śledzić począwszy od czasów przedwojennych aż po rok 1980.
"Bambino" jest przede wszystkim powieścią o bolesnych konsekwencjach wykorzeniania i rozchwiania tożsamości. To rodzaj sagi rodzinno-miejskiej, która pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć Polskę i Polaków, a także samego siebie.... więcej »

Prawdziwość bohaterów Iwasiów i boleśnie dotykająca plastyczność jej języka pozwalają mi napisać, że jeśli w ten sposób ktoś chce się we współczesnej literaturze "rozprawiać" z czasami minionymi, to ja - mimo iż tą tematyką jestem już nieco zmęczony - chętnie taką rozprawę przeczytam.... więcej »

Język stanowi największą zaletę tej powieści. Bardzo rzadko zdarza się, aby dopracowane literacko, bogate w zmyślne metafory dzieło, zostało napisane prostym językiem. Tę niezwykłą umiejętność łączy w swojej twórczości Inga Iwasiów.... więcej »

Są ciągle w naszej literaturze miejca nieopiane, ale prorokuję, że tak jak Warszawa ma Tyrmanda, Gdańsk Chwina i Huelle, a Drohobycz Schulza - tak Szczecin odtąd będzie miał Iwasiów. Wielkie brawa dla Pani Profesor!... więcej »

Narrator powieści nie zdradza wszystkiego. Autorka jest mistrzynią subtelnej aluzyjności, gry światłocieniem, niuansuje to, co w dyskursach publicznych zawłaszczane jest przez znawców jedynie słusznej prawdy, z lewa czy z prawa.
"Bambino" Ingi Iwasiów to pozornie zwykła społeczno-obyczajowa gawęda o kilku repatriantach, których los rzucił do Szczecina, by portowe miasto - i tytułowy bar mleczny - uczynić zwornikiem i świadkiem ich pogmatwanych życiowych perypetii.... więcej »