Katarzyna Grochola: Kryształowy Anioł

Nową powieścią Katarzyna Grochola powraca do klimatów znanych z "Nigdy w życiu". Szkoda, bo w tej do bólu ogranej konwencji powiedzieć coś nowego bardzo trudno.... więcej »

Choć może ktoś się popuka w czoło, ja sobie cenię Grocholę za mądre tworzenie postaci. Pani Katarzyna unika nadmiernego moralizowania, za to idealnie oddaje stany umysłu.... więcej »

Naiwne? Może troszeczkę, ale też budujące i potwierdzające wiarę w bliźniego, której tak często nam brakuje. Najnowszą powieść Grocholi polecamy zwłaszcza życiowym cynikom tudzież frustratom oraz tym, którzy w pracy nocnego radiowca widzą jedynie cienie.... więcej »

Takiej powieści jeszcze nie było. Błyskotliwe dialogi, zabawne qui pro quo, ale też duszna atmosfera dramatu psychologicznego.... więcej »

Katarzyna Grochola ma dla swoich czytelniczek wyłącznie krzepiące wiadomości, leje miód na ich serca hektolitrami. Nie dziwi zatem, że jest przez nie kochana. I skazana na sukces.... więcej »

a mnie się bardzo podoba i tyle:)

Zgadzam się z recenzją Jerzego73 w 100%. Najgorsza pozycja tej autorki do tej pory. Książka jest obszerna , najgrubsza ze wszystkich dotychczas napisanych, ale nie ma co się dziwić, jak to po prostu ,,lanie wody". Momentami zmuszałam się do czytania kolejnych stron, bo jak można np na konieć opisywać zabawe dzieci na 4 stronach, ten powiedział to , a ten to itd.... Historia Sary to jedna wielka bajka a szczególnie zakończenie jej histori pracy w radiu. Zawiodłam się strasznie na mojej ulubionej pisarce, no ale może po prostu miała gorszy dzień.........

Najgorsza książka tej znakomitej Autorki - a czytałem wszyskie. Ani znanego z "żab i aniołów" humoru i fajnych wypadków, ani specjalnych wzruszeń znanych z opowiadań, ani mądrych i ważnych spraw znanych z dialogów Grocholi z Panem Psychologiem, a do tego cała masa nierealności np. Facet szuka w Warszawie (sic!) osoby, którą widział przez chwilę na ulicy i znajduje we własnej firmie;) Pierwsze 300 stron "nudne jak flaki z olejem", a potem jest tylko trochę lepiej. Sara (pseudo: Szczujek, Sada, Sadenka, Sarenka), jako główna bohaterka nie budzi sympatii, nawet z tą jej śmieszną wadą wymowy. Końcówka bez sensu, ale pozwolę sobie ją przemilczeć bo może ktoś jeszcze to przeczyta - więc nie pozbawię Państwa niespodzianki. Wygląda jakby miała być kontynuacja tego "dzieła" - obyśmy nie doczekali się jej "nigdy w życiu." Miejmy nadzieję, że ta znakomita Autorka powie: "Ja wam jeszcze pokażę" i napisze jeszcze coś znakomitego. Czekam i wierzę, że tak będzie...