Myslovitz: Skalary, mieczyki, neonki

Nowy album Myslovitz na pewno będzie wzbudzać trochę kontrowersji. Nie sądzę, żeby płyta ta przypadła do gustu wszystkim dotychczasowym fanom grupy (szczególnie tym którzy nie znają ich pierwszych płyt). Ale to nie nasz problem. Choć mówienie, że krążek ten jest jakąś niesłychaną psychodeliczną rewelacją to przesada, warto odrzucić uprzedzenia i posłuchać jak Artur Rojek, Przemek Myszor, Wojtek Powaga i bracia Kuderscy eksperymentują i improwizują. Można się mile zaskoczyć...... więcej »

Myslovitz mnie zaskoczyło. Pozytywnie jak zwykle. I strasznie się cieszę z takich przyjemnych dla ucha niespodzianek. Przyzwyczaiłam się już trochę do ich hitowych kawałków ze smętnymi tekstami (żeby nie było zbyt banalnie), ale od pewnego czasu ta dekadencja zaczęła mnie nieco drażnić , a tu proszę taka płyta.... więcej »

Myśmy tu naprawdę liczyli na zastrzyk tego, co nieprzywidywalne, nieulotne, niezłe. Tymczasem z bólem serca skreślam trzy razy "nie" - to, co otrzymaliśmy, jest: przewidywalne, ulotne, złe.... więcej »

Jego kształt jest jednocześnie zaletą i wadą. Ponad godzina psychodelii to zdecydowanie za dużo dla przeciętnego słuchacza, znającego głównie "Peggy Brown" lub "Długość dźwięku samotności". Jednocześnie dla kogoś, kto lubi zabawę dźwiękiem i wymaga od utworu czegoś więcej niż jedynie prostej melodii, przebojowości, "Skalary" mogą okazać się wspaniałą muzyczną podróżą.... więcej »

i, którym odpowiada nawiązanie do stylistyki alternatywnego grania z przełomu lat 60-tych i 70-tych, podane w uwspółcześnionym nieco zelektronizowanym opakowaniu. Dla mnie istotne jest to, że wyjątkowe brzmienie nie jest tu celem samym w sobie, ale kompozycje są poparte także innymi, mocnymi argumentami. Gdyby tylko materiał ten był bardziej spójny, to byłaby to jedna z najpiękniejszych polskich muzycznych pereł początku XXI wieku.... więcej »

daje się więc, że Myslovitz trafili w swoistego rodzaju niszę. Wykorzystali zgrabnie brak zainteresowania rodzimych wykonawców alternatywnym boomem lat -90 i pokazali, jak można przełożyć tę nieprostą przecież muzykę na polski grunt. Nie zrobili tego pewnie z premedytacją, ale też nie ma co narzekać.... więcej »

Od nastroju do nastroju... Improwizacje, które nie nudzą.... więcej »

Paradoksem tej płyty jest to, że najlepiej wyszły na niej piosenkowe formy, ale o rozmytej marzycielskiej konstrukcji. "Życie to surfing", "W sieci", "Czerwony notes, błękitny prochowiec", "Marie Minn Restaurant" ratują ten album przed całkowite popadnięcie w nudę. Senne, eteryczne piosenki pozawalają uwierzyć, że "Skalary Mieczyki Neonki" są tylko taką muzyczną wprawką, i zespół jeszcze nas zaskoczy na miarę "Miłości w czasach popkultury".... więcej »